Van -10 naar +38. Zag ik dat goed? Ja, dat zag ik goed. De 40 graden verschil tussen hier en m’n ‘tweede thuisland’ waren toch echt zichtbaar op weeronline.nl. Maar no worries, ik heb voor hetere vuren gestaan. Laatst nog, letterlijk, toen ik in ‘t kader van goede voornemens over vuur liep. Maar dat even terzijde, daar gaat dit blog niet over. 

Sydney, that’s in my mind. Daar waar ik eind 2009 voor het eerst voet aan de grond zette. Toen was het onderdeel van een weergaloze backpackerstrip, die een half jaar zou duren, maar uiteindelijk bijna anderhalf jaar duurde. Zo extreem thuis voelde ik me Down Under. Weggaan voelde als vluchten. Als een belediging ook voor de schoonheid van het land en zijn bevolking.

‘Doe normaal’

Over schoon gesproken: je vleesje braden kon perfect op de openbare, vaak zeer schone barbecues langs de kant van de weg. Toiletten idem dito -met respect behandeld-, terwijl daar toch tig mensen gebruik van maken ‘Doe normaal’, hoeft Rutte daar niet te verkondigen. Dat gaat vanzelf. Het idee dat je samen verantwoordelijk bent heerst er sterk. Het land is niet overgeorganiseerd of beperkend zoals hier in Nederland, maar het laat je ademen, geeft je vrijheid.

Daarom ook heb ik ontelbare keren in een auto of busje kunnen slapen op allerlei mooie plekken in de natuur. Ik kon zelfs mijn tent in de tuin van een kerk opzetten. Toen ik ‘s morgens vanonder het doek vandaan kwam, kreeg ik een broodje aangeboden van een toevallige voorbijganger. Vanwege mijn sjofele voorkomen zag ze me wellicht aan voor een zwerver. Of ik dat als compliment moet opvatten laat ik maar even in het midden…Maar legendarisch was het. Man, man, man, wat een tijden…Kippenvel staat weer op m’n arm, nu ik erover schrijf.

Al die avonturen kon ik beleven omdat het leefklimaat zo relaxed was. Maar ook het klimaat in de zin van de hoge temperaturen en de geringe hoeveelheid regen, werkt het buitenleven in de hand. Verzengende hitte heb ik meegemaakt, maar ja, het went wel. Die 38 graden die voorspeld is voor Sydney gaan we ook wel overleven.

winterfestival

Gek genoeg roept Australië ook wintersportgevoelens op. In Sydney bijvoorbeeld. Een Duitser was daarvoor verantwoordelijk. Een man die in 2010 een Europees winterfestival organiseerde in het centrum van Sydney. Er werd een icerink aangelegd en in kleine houten huisjes bakten dames in dirndls bratwursten en currywursten. Om Nederland te vertegenwoordigen zocht de Duitser naar poffertjesbakkers. Ik, als groot liefhebber van pannenkoeken en fanatiek bakker, zou ook heus wel poffertjes kunnen fabriceren.

Poffertjes

En zo gebeurde het dat we met drie Nederlandse gasten hongerige schaatsers lieten kennismaken met poffertjes. Want van het schaatsen konden die gekke Aussies geen genoeg krijgen. Voor een astronomisch bedrag mochten ze hun kunsten vertonen op ijshockey-schaatsen. Koud was het niet, maar het wintersportsfeertje heerste zoals ik nooit had kunnen bevroeden. Want ja, als je naast de worsten en schlagermuziek ook glühwein binnen handbereik hebt, dan is de wintersport niet ver weg, toch?

poffertjestime

Later waande ik me eveneens in de Alpen toen ik per trein naar de Blue Mountains vertrok. Op anderhalf uur van Sydney kun je hier verdwalen in een soort ‘broccoli-jungle’ (want daar lijken de bomen op) die z’n weerga niet kent. Hoe vroeger op de morgen, hoe duidelijker er een blauwe gloed over de bergen ligt. Magisch! Het is dan ook erg toeristisch, maar vanwege de immense grootte van het nationale park zie je er niet veel mensen. Wel stikt het er van de kaketoes en andere papegaaiensoorten.

Choco-temperatuurtje

Tot zover niets winters aan, verre van zelfs. Maar in de ‘winter’ kan het hier flink afkoelen, zelfs tot vlak boven nul. Ik herinner me Katoomba nog goed. Dat is de uitvalsbasis voor Blue Mountains-wandelaars. Als je van hieruit de bossen in loopt kom je langs enkele prachtige cafeetjes. ‘s Morgens in alle vroegte ging ik er naar binnen. Rond het vriespunt was het. Warme chocolademelk-temperatuurtje. Niet uit een pak, nee. Handmade, door zelf chocoladeblokjes aan hete melk toe te voegen. Helaas heb ik er geen foto meer van (later meer daarover), maar geloof me: het was verrukkelijk. Zou dat in 2017 nog steeds zo zijn? Het is alvast de eerste stop als we komende maand weer de Blue Mountains in duiken. Ik kan niet wachten!

Morgen deel 2 van deze serie ‘Aftellen naar Down Under in 3-2-1’. Stay tuned! 

 

 

 

 

Reacties