Uitgelaten worden door je eigen hond, en dat in moordend tempo. Dat kon afgelopen weekend in een afgelegen Tsjechisch landschap. Sfeerverslag van het EK canicross en bikejøring door de ogen van de Nederlandse teamleider. Deel 1: gegeseld door het parcours en de kou.  

,,Kijk, het hele dorp is uitgelopen…” Renata Remijnse zei het met spot, want feitelijk was het slechts een handjevol mensen. Maar de ervaring was er niet minder bijzonder om. In een arena waar normaal de grootste biathleten ter wereld wedijveren, werden nu meer dan 500 deelnemers uit 18 landen ingehaald, aan de vooravond van het event. In Oranje tenue en met de Nederlandse vlag wapperend in de ferme wind, presenteerden de ruim 30 Nederlandse avonturiers zich. ,,We voelden ons Olympische sporters in dat immense stadion. Er was een enorme openingsceremonie. De hele ring was gevuld met atleten. Overal vlaggen en kleuren. De fanfare liep voorop. En overal zag je glunderende koppen.”

Het Nederlandse team aan het EK canicross en bikejøring in Tsjechië.

Het Nederlandse team aan het EK canicross en bikejøring in Tsjechië.

Als Olympische sporters komt het Nederlandse team binnen in het stadion

Als Olympische sporters komen de Nederlandse deelnemers binnen in het stadion

Paarse koppen

Toen nog wel…De volgende dag zouden die koppen vooral rood aanlopen, maar dan van vermoeidheid. Het parcours in Nové Mēsto na Moravē was namelijk moordend met vier steile hellingen. ,,Ik hoorde menig atleet zeggen: ik ga niet lopen, maar uiteindelijk moest het wel. Zo zwaar was het”, schetst Remijnse. Zelf komt ze na meerdere enkelblessures niet meer in actie, maar als ‘regeltante’, inspirator en ‘beste stuurvrouw langs de lijn’ had ze het beste zicht. Tot het gaatje gingen de Nederlandse teams, zowel viervoeter als tweevoeter liep met de tong op de schoenen danwel poten. De foto’s spreken voor zich.

Een deelnemer komt compleet kapot over de finish

Een deelnemer komt compleet kapot over de finish

Minicursus

Voor wie de (steeds populairder wordende) sporten nog niet kent een minicursus: baasjes gaan lopend (canicross), per step (scooter), of per mountainbike (bikejøring) achter hun hond aan. Daarbij zijn ze aan elkaar vast gemaakt met een elastisch koord. Bij het canicross draag je een tuigje om je middel en zit de hond in een net wat ander tuigje, terwijl bij bikejøring de blaffende vriend met een lijn aan je fiets is vastgemaakt. De bedoeling is om zo zo snel mogelijk een traject door het bos en veld af te leggen. En de beste tandem wint.

Zo ziet canicross eruit

Zo ziet canicross eruit

Snijdende oostenwind

Dat was in Tsjechië niet anders. Sterker: eerlijker kon een wedstrijd niet verlopen. Vorig jaar op het EK in Schots niemandsland was dat wel anders. Toen werden deelnemers gegeseld door de modder en moest je geluk hebben om heelhuids de finish te halen. Ditmaal gold echt het recht van de sterkste. Of, om in de woorden van Remijnse te blijven: ,,Mensen met een medaille hadden 50 keer meer het gevoel dat ze er voor hadden gevochten.”

Hester Aris slaat letterlijk een modderfiguur op het EK in Schotland (2015)

Hester Aris slaat letterlijk een modderfiguur op het EK in Schotland (2015)

De kou was een extra uitdaging. Remijnse: ,,Een paar weken geleden had het nog gesneeuwd en ook nu was het nog winters. Toen we woensdag aankwamen was het met 3 graden en een snijdende oostenwind steenkoud.” Ook op de openingsavond was dat nog zo. ,,Een aantal Nederlanders ging barbecuen. Het hamburgertje kwam warm van de kooltjes, maar was al koud zodra het op het bord lag”, grinnikt Remijnse. ,,Want ja, je staat toch op een open veld in de bergen.”

Steenkolentijdperk

Veel deelnemers hadden op de stake-out, nabij de startplaats, hun bivak opgeslagen. Traditioneel slaapt men bij grote meerdaagse wedstrijden in caravans of campers. Een soort nomaden zijn het. Verstoken van alle luxe waren ze hier in Moravië aangewezen op thermo-ondergoed, handschoenen en muts. Wilde je opwarmen, dan moest je de caravan in. Een klein deel van de Nederlanders sliep in vakantiehuisjes. Daar de houtkachel aan krijgen was voor een paar dames een hels karwei. Een paar mannen brachten redding. ,,We keerden terug in het steenkolentijdperk. Maar ach, dat moest je maar zien als warming-up.”

Carlien Harms en Klaas Ouwehand zijn warm ingepakt op de koude vrijdagavond op het EK.

Carlien Harms en Klaas Ouwehand zijn warm ingepakt op de koude vrijdagavond op het EK.

Benieuwd naar de ervaringen van de Nederlanders, en hun prestaties? Houd de site dan in de gaten voor deel 2! 

Reacties