Australië heeft dierentuinen en wildparken te over. En, nog opvallender, het maakt er veel reclame voor. Niet zonder resultaat: ik hoor genoeg mensen die er een bezoek aan brengen, om bijvoorbeeld een koala te kunnen aaien. Maar waarom? Het land zelf is een grote zoo! Wildlife is er te over. En ik ben er gek op! Een tussenstandje na een maand reizen.

Prehistorische dieren. Dat ze nog bestaan…Ik vind het verbazingwekkend. Toevallig of niet, Australië zit er vol mee: haaien, schildpadden, slangen, krokodillen, to name a few. Toen ik hier grofweg 7 jaar terug was, was het aantal vinkjes nul. En nu?

Stofwolk

Achterover leunend zitten mijn vriendin en ik op een terras van een Franse bistro. Vanaf hier hebben we een pracht zicht op de Blue Mountains, een paar uur treinen van Sydney. In mijn ooghoek zie ik een politiewagen stoppen en een agent uitstappen. Op zoek naar een verdachte? Doodleuk maakt hij foto’s van het uitzicht. Bijzonder. Plots vliegen allerlei motten omhoog -als ware een stofwolk. En de agent die er bij staat stapt verschrikt opzij.

in de bosjes, op de plek waar de mensen staan, dook plots de red bellied black snake op

Tien tellen later sta ik bij het ‘plaats delict’: een slang probeert toe te slaan. Vanuit de bosjes zie ik nog net het kopje en ‘nek’ van het dier van -pak ’em beet- een meter lang. Donker gekleurd, met rode borst. ,,Het is een red bellied black snake”, vertelt de politieman me broodnuchter. Dat het een van de gevaarlijkste slangen is in Australië vermeldt hij er dan weer net niet bij. Later, diep in de Blue Mountains (waar nog een apart blog over komt), zien we nog een forse zwarte slang. Wellicht ook zo’n gevaarlijke. In weerwil van mijn vriendin achtervolg ik het dier nog. Ze heeft iets meer vertrouwen in de echte Freek Vonk…Te laat: bewijsmateriaal weten we niet te verzamelen. Maar hey, de slang is van de bucketlist!

Uitgeslapen

Langs de Great Ocean Road zit het er vol mee, horen we alom. Zonder twijfel zouden we hier koala’s spotten. En dan vooral als je net de doorgaande weg verlaat en naar Cape Otway rijdt, vertelt backpackster Yacemin ons. ,,Op weg naar het lighthouse zie je ze overal zitten in de oksels van de bomen. Kan niet missen.” Informatie vind je hier: http://www.lightstation.com/

Vanuit onze campervan zijn we nog maar net het park binnen of we worden opgehouden door een hele colonne Aziaten. Dwars op de weg staan ze. Oog voor het overige verkeer hebben ze niet. Verderop hetzelfde tafereel. Voltreffers. Zo slaperig als de buideldieren zijn, zo uitgeslapen zijn de spotters. De koala’s zitten veelal hoog in de bomen. Gelukkig zitten we eerste rang, daar we op onze campervan kunnen staan. Net even wat closer dan die andere nieuwsgierigen. Beweging zien is al heel wat. Een even aandoenlijk als wonderbaarlijk moment speelt zich voor onze ogen af: een exemplaar laat zich wat zakken om van boom wil verwisselen. Gouden secondes. Ultieme geluksmomenten, waarvan je hoopt dat ze langer duren. Later zouden we nog veel meer koala’s tegenkomen, op verschillende plekken in het land.

In vulkaangebied Tower Hill reserve zit deze koala te chillen. Hij of zij vindt het allemaal wel best.

Scharrelen

Bij een ander dier ben je al blij als je er een aantreft. De echidna is er zo een. Je ziet ze niet in grote aantallen, want ze leven solitair. Maar als je er een spot is je dag gemaakt. Zoals in het vulkanische gebied van Tower Hill –http://www.towerhill.org.au/ – gebeurde. Wat geritsel in de bosjes blijkt van zo’n echidna te komen, oftewel een mierenegel, te komen. Heel atletisch is het beestje niet, maar met z’n opvallend sterke klauwen baant het dier zich een weg over de trap die we bestijgen. Bij gevaar kan ie zich met die bulldozers razendsnel ingraven trouwens. Die show zou ik graag eens willen zien. Ook bijzonder: het is met het vogelbekdier een van de weinige eierleggende zoogdieren in de wereld.

Let in de video hieronder eens op zijn achterpoten. Die staan achterstevoren….

Verwende baby’s

Wat verder in grote aantallen voorbij komt: als verwende baby’s krijsende witte en roze kaketoes, de meest kleurrijke papegaaiensoorten, emoes (al eens in Zuid-Afrika gezien, alleen heten ze daar struisvogels) en possums. De laatste zijn buideldieren die er schattig uitzien, maar door locals niet zo worden gewaardeerd omdat ze als plunderaars worden beschouwd. En die reputatie maken ze ook nu waar. In een hostel in Port Stephens (avontuur daarover volgt in aparte blog) hoor je rond de schemering doffe ploffen op het dak. Dan heeft zich weer een possum vanuit de boom op het hostel laten donderen. Niet veel later kijkt het dier je vanaf de houten dakconstructie heel nieuwsgierig aan, loerend op voedsel. Enkele backpackers zijn zelfs ondergepist door een exemplaar. En dan vergeten we nog bijna een dier: de kangoeroe. Begrijpelijk wel, hiervan hebben we er inmiddels nog maar 221 gezien…

Van welk avontuur willen jullie in de nieuwe blog genieten met tekst, foto en video?

1 Port Stephens: bestemming aan de oostkust, waar je prachtig kunt surfen, prachtige uitzichten hebt op de oceaan en waar we midden in het bos kampeerden.

2 De Fleurieu Peninsula: een schiereiland net onder Adelaide, dat bekendstaat om haar ongerepte natuur, bijna verlaten stranden, kliffen en de fijnste wijngaarden

3 Een vervolg op deze blog in de vorm van de bucketlist met dieren die nog NIET afgestreept zijn.

 

 

 

Reacties