Voor de duvel niet bang is ze en gek op hoge snelheden. Vandaar dat ze ook zo goed haar ei kwijt kan op die slee. Noëlle Vennemann (15) is haar naam. Met het hoofd vooruit, en dan zo min mogelijk opkijken omdat je dan snelheid mindert. Maar blijft dat zo?

Noelle-Vennemann-verkleind-voor-site

Terug naar februari van dit jaar: op weg naar sledehondenwedstrijden in Noorwegen wijst een vriend me erop dat dan ook de Jeugd Olympische Spelen plaatsvinden. In het vliegtuig naar Oslo kijk ik gauw of ik het kan combineren en hoe ver beide events van elkaar af liggen. Het valt mee, en dus zie ik kansen.

Lillehammer

Die avond check ik in de hut in het gehucht Gåsbu (nogmaals dank Johan Hendriks) het programma en besluit naar de Olympische bobslee- en rodelbaan van ‘94 te gaan. Daar maak ik na een rit van anderhalf uur kennis met Noëlle, en haar familie uit Enschede die over is gekomen.

De durfal heeft de snelheid er in de twee races goed in zitten. Dik over de 110 kilometer per uur gaat het. Moeders vindt het doodeng, vaders lacht stoer. Hij vindt het fantastisch. Uiteindelijk wordt de tiener 14e. En daarmee is ze erg blij, want in de training eraan voorafgaand was ze zwaar gecrasht en moest ze zelfs een dag naar het ziekenhuis. Check bijgaand filmpje van NOC*NSF maar eens voor haar reactie.

Noëlle zit boordevol ambities: niet alleen op skeletongebied, maar op atletiekgebied. Want de sprintnummers (met of zonder horden) vormen haar andere grote liefde. En daar heeft ze ook veel talent voor. Niet voor niets behoort ze nationaal tot de top. De Jeugd Spelen van 2018 in Buenos Aires lonken. ,,Ze komt uit de atletiek en doet skeleton er eigenlijk maar een beetje bij”, nuanceren haar ouders.

Na de races en de bekende ceremonie protocollaire geef ik Noëlle en familie nog een lift naar het centrum van Lillehammer. Terwijl ze weglopen richting pizzeria bedenk ik me: hoe ver zal het meisje het schoppen? Misschien zien we haar wel terug op de Spelen van ….2020? 2022? Of 2024? Zou mooi zijn.

Buitenland

Maar nu het winterseizoen is geëindigd heeft de Enschedese de balans opgemaakt. En die slaat door naar atletiek. Voorlopig bergt ze de slee op en zal alle snelheid dus uit haar benen moeten komen. ,,Ik vind atletiek gewoon leuker”, zegt ze vanuit Wenen, waar haar vriendje woont. ,,Het zomerseizoen met alle wedstrijden komt er weer aan. Ik ben nu druk in training. Over twee jaar zijn de Jeugd Spelen. Daar wil ik graag naartoe.”

Skeleton is toch moeilijk te combineren met het sprinten. Je bent veel weg van huis om te trainen. ,,Daar houd ik niet zo van, ook al kunnen m’n ouders vaak mee.” Daar komt bij dat het een flinke duit kost. ,,Je moet alles zelf betalen: de tickets en de slee bijvoorbeeld.”

Vaarwel

Noëlle heeft de skeletonwereld zeker niet definitief vaarwel gezegd. ,,Mijn trainers vonden het heel jammer dat ik er nu mee stop, maar het is meer een pauze. Ik kan het altijd weer oppakken. Atletiektraining is namelijk ook goed voor de sprint.” En die komt weer van pas bij…juist…de start van het skeleton.

Het verhaal dat ik met Noëlle heb gemaakt voor Tubantia, komt later beschikbaar op mijn site!

Reacties