Ken je dat gevoel? Dat er iemand is overleden, zonder dat er daadwerkelijk iemand is overleden? Toen ik mijn rugzak in 2011 afdeed na een backpackavontuur van bijna 1,5 jaar door Australië en Nieuw-Zeeland ervoer ik dat zo. Mijn reismaatje was gestorven. En het werd nog erger….

Met hostelbewoners in Sydney op weg naar zondags feestje in de 'kerk'.

Met hostelbewoners in Sydney op weg naar zondags feestje in de ‘kerk’, zoals de technoparty heette…

Voor sommigen van jullie is het misschien moeilijk voor te stellen (hoewel mijn doelgroep avontuurlijk is ingesteld) dat je zo lang van huis blijft. Mis je je vrienden en familie dan niet, was de logische vraag. Zeker wel, maar er stond iets anders tegenover: de hang om zoveel mogelijk te ontdekken. Niets te willen missen. Die drang was groter. Ik herinner me dat ik de eerste maand om die reden helemaal niets van me liet horen zowat. En ook de zo beloofde reisverhalen-updates op mijn Waarbenjij.nu-pagina kwamen er niet. Een soort roes had me omarmd en liet niet meer los.

FOMO

Onlangs pas hoorde ik over een woord dat hierop helemaal van toepassing is. FOMO heet het. Fear of Missing Out. Schijnt een trend te zijn. De diagnose is gesteld bij mij.  Daar hoeft geen dokter aan te pas gekomen. Daar lijd ik aan. Punt. Is het een ziekte, of moet je het juist als een gave zien? Wat zeg jij?

Hostel aan de kust bij Perth was altijd toneel van veel vertier

Hostel aan de kust bij Perth was altijd toneel van veel vertier

Harde schijf

Anyway, ik genoot intens. Van FOMO had ik immers nog nooit gehoord. Maar eenmaal thuis kon ik m’n draai niet vinden. Zo snel mogelijk wilde ik weer terug, al ebde dat gevoel wel langzaamaan weg. Net zoals de contacten met je reisvrienden verwaterden. Maar dat was nog niet eens het ergste. Toen ik namelijk enkele keren ging verhuizen -onder meer van Alkmaar naar Utrecht- raakte ik mijn belangrijkste bezit kwijt: een externe harde schijf met daarop zo’n beetje alle foto’s van de reis van mijn leven. Hoe kon ik ’em verliezen?

Netvlies

Meermalen heb ik er tranen om gelaten. Het beeld kwam er echter niet door terug en een back-up had ik niet gemaakt. De duizenden foto’s zijn helaas voorgoed uit beeld geraakt, de herinneringen daarentegen heb ik nog haarscherp op mijn netvlies. Zo eens in de zoveel tijd popt weer een gedachte op: de geur van een hike door eucalyptusbomen, reisvrienden met wie je goon drinkt (de goedkoopste wijn denkbaar in van die vier liter-verpakkingen…), het gesnurk en de stank in de 8 bed-dorm in een hostel. Of het moment dat je besluit om -tot ieders verbazing- een wenkbrauwpiercing te nemen.

Memory lane

Die herinneringen werden afgelopen jaar alleen maar sterker, krachtiger, helderder ook. Een uitnodiging van reisvriend Bart-Jan kwam via Facebook binnen. Of ik bij zijn bruiloft in Sydney wilde zijn. Geweldig excuus om weer die kant op te gaan. Een trip down memory lane was in de making. Hoe zou het hostel waar ik zoveel geweldige gasten heb ontmoet, erbij liggen? Zou het weer net zo vertrouwd aanvoelen? En de lepelaars? Nog altijd de botanische tuinen bewakend? Zou het land sowieso weer net zo veel indruk maken? En hoe zou het toch met onze Duitse worstenbakker zijn voor wie ik op een festival poffertjes heb gebakken? Zie daarvoor ook mijn eerdere blog: https://www.underdogsports.nl/uncategorized/hoe-down-under-wintersportgevoel-oproept/ 

Een ding is duidelijk: ik ga nu net zo veel, nee, wat zeg ik, nog veel meer foto’s maken van al die plekken waar ik al geweest ben maar waar het ‘bewijs van die herinnering’ ontbreekt. Dan maar een zakJapanner. En foto’s gaan op twee computers: zowel op die van mij als die van mijn vriendin. Zodat ik ze met jullie kan delen.

  • Oh, en wat betreft die zoekgeraakte foto’s: dat was geen smeekbede voor medelijden. Wel een verzoek om uit te kijken naar de harde schijf. Kleur: zwart. Merk: Seagate. Lijkt op: ouderwetse VHS-film. Mogelijke schuilplaats: Alkmaar of Utrecht. Vermist sinds: 2014

 Dit was deel 3 (het laatste deel) van de serie ‘Aftellen naar Down Under in 3-2-1’. Spoedig vind je blogs en vlogs over mijn huidige ervaringen in Australië. 

Reacties