Nog even terug naar mijn belevenissen in Schotland, eind vorig jaar. Ik heb er al een post aan gewijd. Maar omdat het zo mooi was doe ik het nog eens dunnetjes over. In meerdere etappes. Vandaag deel 2: Geniet mee! En laat je reactie achter!

Sfeerplaatje-foto-John-Harris

Ik denk makkelijk in slaap te kunnen vallen na zo’n vermoeiende dag. Maar dat valt even tegen. Er komt weer een oude les bovendrijven: als je nat en koud een tent ingaat, word je niet meer warm en droog. Om het wat behaaglijker te maken, doe ik alle kleren aan die ik in m’n rugtasje bij me heb. Tot de jas, sjaal, handschoenen en muts aan toe. Iets boven nul zal het zijn en behaaglijk wordt het niet. Maar ergens is het heerlijk, die ontberingen. Doet me denken aan mijn backpackperiode in Australië en Nieuw-Zeeland, toen ik wel eens in een auto sliep, op het strand, of op het vliegveld. Je moet alles een keer meegemaakt hebben;)

Quad

Terug naar m’n tentje. De nacht is kort, ook al omdat om 6.00 uur het concert van allerlei hondengeblaf begint. Toeschouwer wil ik eigenlijk nog niet zijn, maar ach, why not, na een paar keer omdraaien gaan we de boel eens verkennen. In de mist ziet het er eigenlijk nog mysterieuzer uit dan gisteren. De organisator rijdt nog een keer met een quad over het parcours, honden krijgen wat te eten of worden uitgelaten.

Ik loop ondertussen het terrein over, zie dat er gratis water is in een mega-groot vat, check de starttijden nog eens in de grote tent, en ontbijt met de meegenomen bananen, en een hamburger die vanuit zo’n snackkar wordt verkocht.

Ik kom Carlien en co tegen, en drink in hun caravan gezellig een kop thee. Haar voorbereiding gaat weer volgens een strak regime. Om dat niet te veel in de war te schoppen, loop ik een stuk van de trail op om een goed punt voor foto’s te bepalen. Verder vraag ik rond naar andere fotografen, aangezien Nieuwe Revu vijf foto’s moet hebben voor de rubriek ‘Ontdekt’ en daar meer bij komt kijken en veel meer van wordt verwacht dan een actieplaat voor ‘t Brabants Dagblad.

Zigeunerfamilie

Intussen zijn er al meer deelnemers wakker. Het is een soort zigeunerfamilie: overal caravans en campers en men begroet elkaar vriendelijk. Velen kennen elkaar van de wedstrijden in Europa. Zo’n beetje alle vakantiedagen gaan eraan op. Er volgen succeswensen over en weer, schouderklopjes. Elkaar helpen bij de voorbereiding is doodnormaal. Dat laatste is ook noodzakelijk. Want de honden die in allerlei soorten en maten aan de start verschijnen, zijn niet te houden.

Met een paar goede fotografen die ik gevonden heb, volgen we de wedstrijden in verschillende klassen. De Nederlanders houden zich goed staande, vooral de dames trouwens. Fred Hazeleger en Egon Meuleman liggen namelijk al vrij ver achter op hun concurrentie.

Het buffet ’s avonds is niet verkeerd. Hachee en wat andere gerechten. Wijntje hier en daar. Er is zelfs een heuse band opgetrommeld (met Schotse doedelzak uiteraard), en er wordt voorzichtig een dansje gewaagd.

Ziekenwagen

Niet iedereen is in feeststemming. Verre van zelfs. Neem Jo Brecknell. De Engelse is die zaterdag vlak na de start van de fiets gestuiterd bij het bikejoren. Ambulance komt er aan het begin van de middag met sirenes aan de pas komen en gevreesd wordt voor nekletsel. De ziekenwagen hobbelt over het terrein met diepe kuilen en stenen.

Benieuwd hoe het meer haar en de Nederlanders is afgelopen? Daarover lees je later meer in deel 3 van mijn trip naar Netheraird of Glasclune.

((Terwijl ik deze blog tik maakt men zich in Amerongen op voor belangrijke wedstrijden. Daar waar ik vorig jaar ben besmet met het canicross-virus…))

opbouw-Amerongen

(foto: Bianca Koole)

Reacties