Canicross-2

Vorig jaar raakte ik er door geïntrigeerd, geboeid. Ik had ze al eens zien rennen, die mensen met een gordel om hun heup en dan hard achter een hond aan rennen, uitgelaten worden door de viervoeter in plaats van andersom. Dat was ergens op een fietspad, langs de grote weg. Maar nu zag ik op internet dat er ook heuse wedstrijden waren. Canicross, want daar hebben we het over. In Amerongen vonden de belangrijke races plaats, eind maart 2015 was het.

Leuk voor het AD Utrechts Nieuwsblad, was mijn eerste gedachte. Zeker ook omdat er mensen aan deelnamen uit Wijk bij Duurstede. Maar zij bleken uit te komen in het bikejoren. Daar had ik nog nooit van gehoord. Hoe dan ook, het AD was enthousiast geraakt en dus reisde af naar het lommerrijke Amerongen. Een mooie reportage lag in het verschiet! Geen twijfel over mogelijk!

Verscholen in de bossen was een heuvelachtig parcours uitgezet. Onder het geblaf van talloze honden (en dito rassen) door leerde ik Carlien Harms en partner Klaas Ouwehand kennen. Honderduit praatten ze. Over de voorbereiding, de drive om de beste te zijn, de zware val van Klaas (waardoor hij nu uit de running was), het uitgebalanceerde voedsel voor de honden, en natuurlijk de topatleten zelf.

Planning

Wat me vooral opviel was hoe alles tot in de puntjes was geregeld. Van de strakke planning voor de race (de honden precies op tijd laten plassen en eten), tot het prepareren van de viervoeters. Zelfs een verwarming was aanwezig in de hondenhokken. En de brokken werden voorgeproefd door Klaas. Wat een liefde. Wow! Dit leek wel op topsport, zo serieus als ze de sport nemen.

Ademloos keek ik toe hoe Carlien zich in een soort harnas hees. Een korset dat haar ellebogen, knieën, rug en borst moest beschermen. Vanwege een eerdere blessure was ze overgestapt op het voor haar minder belastbare bikejoring. Maar omdat het veel harder gaat dan hardlopen (soms over de 40 per uur) komt vallen harder aan en is een beetje protectie geen overbodige luxe. Bovendien is ze bang om te vallen. Uiteindelijk werd Carlien beste van alle vrouwen en tweede in het totale veld.

Daarna mocht ik het zelf even proberen. Niet op de fiets, maar op een step achter de hond aan. Dat zou al pittig genoeg zijn. Wat heet. Ik dacht met hockey en af en toe een bezoek aan de sportschool redelijk fit te zijn, maar na een rondje van 2,5 kilometer zat de kramp al in de benen. En dan te bedenken dat we werden getrokken door een pup van acht maanden (met de naam Power, dat dan weer wel…), die letterlijk en figuurlijk moest worden afgeremd om zichzelf niet over de kling te jagen.

Tendens

Het was mijn eerste ervaring met het zogeheten canicross en bikejoring. Snelgroeiende disciplines die het volgens mij in zich hebben om nog veel en veel groter te worden. Het past in de tendens van gezond leven, fit blijven, veel buiten in de natuur zijn en jezelf uitdagen.

Nu, een jaar later, is het aantal canicross-leden in Nederland flink gegroeid. De sport wordt populairder en populairder. Komend weekend mogen ze weer los, de hondenadepten. Dan is Amerongen weer het toneel van veel strijd, sport, passie en plezier.

Canicross-Amerongen_000001

Reacties