,,Mijn linkerkant mankeert niets, maar mijn rechterkant zit vol met pinnen, schroeven en platen.” Klaas Ouwehand zegt het zonder enig cynisme, want het is de bittere waarheid. De man die aan bikejoren doet, en zich per mountainbike laat voorttrekken door een hond, reeg de ongelukken afgelopen jaren aaneen, met als voorlopig laatste dieptepunt een val afgelopen weekend in Leersum. De schade: een scheur in het schouderblad en een stukje van de kom dat is afgebroken.

verkleinde-afbeelding-Klaas 

Freewheelen

,,Hij is de pechvogel van de eeuw”, zegt partner Carlien Harms. Want het is al de derde fikse blessure in een paar jaar tijd. Juist nu Klaas na anderhalf jaar van herstel weer terug was op topniveau wordt hij weer ver teruggeworpen.. Wéér die revalidatie, wéér fysiotherapie…Klaas moet er even niet aan denken. Stilzitten kan hij niet, maar feitelijk rest hem weinig anders.

Terugdenkend aan de val concludeert de sportieveling dat hij het onheil over zichzelf heeft afgeroepen. Het ging fout toen hij met Carlien op de mountainbike aan het afdalen waren. ,,Een vrij makkelijk stuk, maar ik was ongeconcentreerd bezig, een beetje aan het freewheelen. Ik keek niet goed voor me. Vlak voor een bocht naar rechts remde ik te laat, zat ik op het wiel van Carlien. Ik kon ik geen kant meer op en klapte met mijn schouder tegen een boom.” Gevolg: een bezoek aan een ziekenhuis en sip gezicht.

Schouderbanden

Het was precies de schouder die hij in 2014 al zwaar blesseerde. Door een val scheurde hij z’n schouderbanden af. En dan was er ook de rechtervoet die verbrijzeld raakte na een val van de trap…,,Ik ben een brokkenpiloot.” De erfenis van al dat ongeluk is nog goed te zien. De rechterkant wordt op zijn plaats gehouden met pinnen en schroeven.

scan-ziekenhuis-verkleind

Pas begin dit jaar kon Klaas weer volop trainen. Inspanningen die zich al snel uitbetaalden, want zowel bij de belangrijke en goedbezette wedstrijden in Amerongen (zie filmpje) als in Spa bleek hij de beste veteraan. En daar hij was hij trots op ook, liet hij me merken.

Klaas-bereidt-zichvoor

Onderaan bungelen

Het is het resultaat van zijn wedstrijdmentaliteit en de goede honden . ,,We steken er niet voor niets zoveel tijd en geld in om onderaan te bungelen. Nee, we gaan continu voor de eerste plek. We gaan er keihard tegenaan, zeiden Carlien en ik tegen elkaar. Ik had me er zo op verheugd om er weer bij te zijn…” En dan overkomt hem zoiets.

In plaats van lekker door te trainen zit hij noodgedwongen thuis. De arm in de mitella, rust houden. ,,Minimaal vier tot zes weken. Daarna fysiotherapie.” Mentaal is het een enorme uitdaging. ,,Je ziet dat je vrouw lekker bezig is, terwijl je zelf aan de zijlijn staat.”

Schroeven

Klaas hoopt straks weer terug te keren op de fiets, maar is er nog niet zeker van. ,,Aan de ene kant wil ik weer volle bak, maar aan de andere kant moet dan mijn schouder wel helemaal geheeld zijn. Misschien geeft mijn lichaam hiermee wel een signaal af dat ik geen 18 meer ben.” Hetgeen klopt, want Klaas is 52. Maar vechten zal-ie! Als hij straks weer op de tweewieler stapt achter de hond aan, dan sowieso in een speciaal, beschermend pak. Zo’n protector draagt Carlien wel, maar door de uitstekende schroeven past dat harde pak Klaas niet. ,,Een Italiaanse vriend van me heeft een pak van foam. Een prijzig ding, maar ik kan het beter om mijn schouder hebben.”

Voorlopig moet Klaas tandenknarsend toekijken. Wedstrijden in het Franse Arleux gaan aan z’n neus voorbij, waar punten te verdelen zijn voor de combicup. ,,Dat wordt nu niets meer.” Hopen doet Klaas nu vooral op het EK eind dit jaar in Tsjechië. Dat moet ‘em worden. Te vaak heeft hij al EK’s en NK’s gemist.

Reacties