Nog even terug naar mijn belevenissen in Schotland, eind vorig jaar. Ik heb er al een post aan gewijd. Maar omdat het zo mooi was doe ik het nog eens dunnetjes over. In meerdere etappes. Geniet mee! En laat je reactie achter!

selfie-schotland

Zoals eerder geschreven ben ik na mijn kennismaking met canicross en de varianten daarop in de Amerongse bossen verkocht. Via Carlien Harms hoor ik dat er nog grotere toernooien zijn, met nog meer aanzien, nog meer prestige. Ze wijst me op het jaarlijkse EK, dat eind dat jaar (2015) plaatsvindt in Schotland. Maar wel in the middle of nowhere. Prachtig, denk ik. Maar helemaal mooi zou het zijn als ik er verhalen, filmpjes en foto’s kan maken en m’n ei kwijt kan in een krant of tijdschrift.

Palmares

Intussen leer ik ook andere mensen uit de wereld kennen. Zoals Fred en Marianne Hazeleger. Dit stel uit Heemstede is ook in de ban van de hondensport, alleen doen de twee aan canicross. Plezier staat voorop, maar stiekem willen ze ook alles winnen. Hun palmares is bepaald niet misselijk. Ze behoren tot de Europese top. Marianne, vroeger een van de beste Nederlandse lange afstandslopers, werd al eens tweede op een EK. Ook zij gaan naar het EK. En dan is er nog een vijfde deelnemer: Egon Meuleman. Tot in detail word ik bijgepraat over het evenement. Tevens kom ik in contact met de voorzitter van de Europese Canicrossbond. Hij blijkt een bekende stripheld. Het is de Belg Jean-Pierre Talbot, de bekende Kuifje-acteur! Leuk! Engels kan-ie nauwelijks, maar ach: zo kan ik m’n Frans een beetje ophalen…M’n enthousiasme wordt alleen maar verder aangewakkerd: gek evenement, op een camping terwijl het herfst is…Daar houd ik als reislustige backpacker wel van

Portretje-Jean-Pierre-Talbot-foto-Artur-Bogdal

Niemandsland

Uiteindelijk kan ik een voorverhaal maken over Fred en Marianne voor het Haarlems Dagblad (waarvoor ik zelf ga canicrossen met Dino, het ‘oudje’ dat me flink afmat) en wil Nieuwe Revu een reportage vanuit Schots niemandsland. Caramba! Ik besluit mijn gevoel te volgen en te gaan. Boek een ticket naar Edinburgh, zie dat ik vandaar een trein kan pakken naar Perth, vervolgens een bus naar Blairgowrie en dan lopend (?) naar de trail. Ofzo. Te gek, denk ik, dit is echt iets voor mij. Een hele onderneming! Stiekem kan ik ervan genieten om –letterlijk en figuurlijk- de moeilijke weg te kiezen en mezelf een beetje in moeilijkheden te brengen. Om op de bonnefooi weg te gaan, maar met wat improviseren altijd op de plek van bestemming te komen.

Bepakt en bezakt met onder meer tent, warme kleren en proviand stap ik in het vliegtuig. Net op tijd bedenk ik me dat haringen meenemen niet handig is, aangezien ik alleen maar handbagage bij me heb, en zulks daarin niet is toegestaan.

Hulplijn

De reis verloopt voorspoedig, tot ik in Blairgowrie aankom. De trail zou er volgens Google Maps niet ver vandaan liggen, in buurtschap Netheraird of Glasclune, maar ik zie nergens posters of borden. Ik vraag aan locals, in het plaatselijke hotel. Maar niemand weet waar het is. Pas de tweede taxichauffeur denkt het te weten. Continu telefonerend met zijn hulplijn zet hij me af bij Anna’s House. Vandaar zou het niet ver lopen zijn. Drie kwartier later hoor ik gejank. Dat moet wel van de honden zijn. Tegen een schuine wand doemen campers op. We zitten goed.

IMG_94931

Na een lange dag warm ik op in een soort feesttent zoals je die ziet bij schlagerfestijnen of dorpsfeesten. De bijna verlegen organisator Matt Hammersley schuift me een bord haggis voor. De naam van het gerecht komt me bekend voor, maar het komt even niet in me op wat het ook alweer is. Schapenmaag, hoor ik, terwijl ik al wat happen heb gehad. Zonder er verder bij te denken, eet ik door. Prima te doen wel na zo’n lange dag. Honger maakt haggis zoet. Bezweet maar voldaan rol ik m’n koude, klamme tent in.

Benieuwd naar de rest van m’n avonturen daar? Daarover lees je later maar in deel 2 van mijn trip naar…Netheraird of Glasclune

Reacties