Nog even terug naar mijn belevenissen in Schotland, eind vorig jaar. Ik heb er al een post aan gewijd. Maar omdat het zo mooi was doe ik het nog eens dunnetjes over. In meerdere etappes. Vandaag het 3e en laatste deel: Geniet mee! En laat je reactie achter!

Ontbijten doen we in de caravan van Fred en Marianne Hazeleger. Rustig leven ze toe naar de tweede dag. Ze vertellen over hun passie, en over het feit dat hun honden Mick, Jelle en Dino uit een asiel in Spanje komen. Een bewuste keuze. ,,Op die manier kunnen we honden redden.”  Het gaat ook over vroeger. Over de tijd dat Marianne kampioen heuvelop lopen was en dat ze soms met weemoed terugdenkt aan die tijd. De honden zitten aandoenlijk tegen elkaar aan.

Trouwe-maatjes-foto-Pieter-Buss

Intussen doet Schotland haar imago eer aan, en valt de regen gestaag naar beneden. De trail verandert in een grote modderige bende. Kent u de Mega Blubber Power Race nog? Dat programma uit de tijd dat Telekids nog bestond. Zo ziet het er ongeveer uit. De tientallen toeschouwers die erop af zijn gekomen, zullen nu hunkeren naar een glas whiskey, maar een pub is in geen velden of wegen te bekennen, laat staan een whiskylokaal. Dus moeten ze het doen met een hamburger, of zelf meegenomen drank.

Met de compressiekousen (voor de doorbloeding) hoog opgetrokken lopen de eerste deelnemers over het heuvelachtige parcours. Kijken en fotograferen doe ik straks, als de Nederlanders weer moeten aantreden. Eens kijken hoe het met Jo Brecknell is, de Engelse die gisteren zo hard viel en met een ambulance werd afgevoerd. Ik hoorde al dat ze uit het ziekenhuis was, maar meedoen..? Monter praat ze over de val. Met haar arm in het gips en gehavend gezicht is duidelijk dat ze niet meer van start zal gaan. Maar de liefde voor de hond en de sport is onvoorwaardelijk. Wat dacht je dan, zie je haar denken. ,,Ik zit al meer dan 20 jaar in de sport!” Ze weet: het is niet zonder risico’s…Ze maakt alweer een soepje van sardientjes en rundvlees voor de vele honden die zij en haar man Charlie hebben, de blik is alweer op de toekomst gericht.

Jo-Brecknell-blijft-gek-op-hond-ondanks-val-zie-gips-foto-Artur-Bogdal

Zo ook bij de Nederlanders, maar dan de zeer nabije toekomst. Want ze moeten aantreden: Carlien Harms, dochter, Hester Aris, Marianne en Fred Hazeleger en Egon van Kessel. Met name Carlien is zenuwachtig. Dat was ze vanmorgen al. ,,Ik moest er wel tien keer uit om te plassen”, vertrouwt ze me toe. Ze visualiseert haar race alvast. En vertelt over het voedsel van Mikke, de kruising tussen greyhound en Duitse staande, en hoe belangrijk dat is. Als diëtiste van onder meer de Olympische ruiters en is dat niet zo verbazingwekkend. Onlangs maakte ze met Femke Broere speciale herstelshakes en herstelkoekjes. Hoezo alles tot in perfectie willen doorvoeren? Niets aan het toeval overlaten, dat is het motto.

Terug naar de trail. Het spekgladde parcours wordt gevreesd. En dat is niet onterecht. Als Hester gelijktijdig met haar concurrenten vertrekt voor de canicross-race lijkt het wel op ‘(Niet) blij dat ik glij, van het tv- programma Te Land, ter zee en in de lucht. Eén voor één gaan de deelnemers onderuit, ook voor Hester is er geen houden meer aan. Zij en Power liggen regelmatig op het gat. Ik kan een lach niet onderdrukken. Het ziet er zo komisch uit!

Groot is de verbazing als ze later  blijkt te zijn. Met haar bril volledig onder de modder vliegt ze Carlien in de armen. Klaas Ouwehand baalt er nog een beetje van dat ze weigerde om de schoenen van Marianne (met meer grip) te lenen. Anders was het verschil met de nummer twee nog veel groter geweest. Later wordt ook Carlien Europees kampioen. Ze loopt ondanks het beestenweer sneller dan de dag ervoor. Compleet beduusd is ze. Tranen wellen op.

In schril contrast met de jubelstemming bij Carlien en dochter Hester staat de ontreddering bij Egon Meuleman. Bij vertrek zint hij nog op een podiumplek, maar met een van pijn vertrokken gezicht komt hij over de finish. Opstaan kan hij niet. Te kapot, in meerdere opzichten. Hij is onderweg een paar keer onderuit gegaan. Egon moet ondersteund worden om te lopen, zo veel last heeft hij van z’n heup. Een triest gezicht.

In de namiddag zetten een paar Engelse deelnemers me af in Blairgowrie, waar ik de bus en trein terug naar Edinburgh kan nemen. Na een nacht in een hostel en wat pilsjes met locals later wacht nog een dagje sightseeing in Edinburgh. Wie daarnaar benieuwd is, verwijs ik graag door naar mijn persoonlijke Facebookpagina.

Eenmaal terug in Amsterdam geniet ik na van alle avonturen. Een maand later opnieuw, als de Nieuwe Revu in de schappen ligt.

Egon-Meuleman_000001

Reacties