Over canicross en mijn ervaringen daarmee heb ik jullie al meermalen verteld. Het blijft gek: een hond die z’n baasje uitlaat, ook al is het baasje soms erg goed getraind. Maar het kan nog gekker! Wisten jullie dat er ook een variant was met water? Honden moeten dan door een waadplaats voor paarden, met hun baasjes er uiteraard achteraan. Veertig meter moeten ze overbruggen en tot 1 meter diep is het.

Vanmiddag vindt deze water-canicross plaats in het Amsterdamse Bos, over 3 en 6 kilometer. Daar ben ik bij (ALS HET DOORGAAT MET DEZE TEMPERATUREN), want zo’n kolderiek spektakel wil ik eens met eigen ogen zien. Om alvast in de stemming te komen en filmpje van een eerdere editie èn 4 vragen aan Renata Remijnse, bestuurslid van Canicross Nederland.

Wie verzint zoiets?

,,Het is ontstaan in een training van Fred en Marianne Hazeleger en Carlien Harms in de aanloop naar een nieuwe wedstrijd in Amsterdam. Omdat deze werd gehouden aan het begin van de zomer, en het al richting de langste dag van het jaar ging met daarbij hogere temperaturen, werd gezocht naar een waterrijk gebied. Annemiek Stevenhagen, boswachter in het Amsterdamse Bos en zelf canicrosser kwam met het idee om de waterpassage voor paarden te gebruiken. Zo is het idee geboren.”

Hier zie je de waadplaats, maar dan tijdens een traditionele slipjacht…

Waadplaats

Straf of zegen, zo’n plons?

,,Onervaren honden die niet zwemmen of makkelijk het water ingaan mogen worden gedragen. Er is ook een alternatief lusje zodat je niet hoeft te zwemmen, maar dit kost je wel strafpunten. Honden met dikke vacht –model ontplofte sofa- worden gedragen aan hun tuig of op de nek genomen, omdat die anders zinken als een baksteen. Zwemvesten hebben we nog niet gezien…”

Duo’s die wel het water ingaan, zorgen voor een bijzonder schouwspel. ,,Spetterende bracco’s (Italiaanse jachthond, PB), bazen met een bull mastiff van 60 kilo in de nek, supersnelle speedboot-honden en kostelijke snoekduiken.”

watercanicross

Speciale voorbereiding wenselijk?

,,Wij hebben bijvoorbeeld badkleding aangedaan en zijn in het dichtstbijzonde meer, het Uitgeestermeer, gaan oefenen met zwemmen. Meerdere leden gaan zelfs zo ver om met de hond zwemtraining te doen. Maar het verschil ga je niet maken over deze 40 meter. Wat je hier eventueel aan tijd verliest ren je wel weer bij op de rest van het parcours.” Zelf doet Renata dit jaar niet mee trouwens.

Wat bezielt deelnemers?

,,Hondenbazen zijn net zo gek als hun hond. De eerste 10 meter voor de plomp ga je door een dikke laag modder, het stikt er van de muggen, je stinkt drie weken later nog vanuit je poriën naar paardenstront, je hond ruikt als hij nat is ook niet naar lelietjes, en er zijn geen douches….” Maar het plezier is groter dan de angst om een beetje vies te worden. ,,De foto’s liegen er niet om. De pret straalt er vanaf. Sommigen verliezen gloednieuwe hardloopschoenen in de dikke laag modder in het begin van de waterplas, anderen hebben de muggenbeten in twintigvoud in het gezicht. Maar lol dat ze hebben! De viervoeter is je beste vriend, door dik en dun. Ieder jaar komt er weer een record aan deelnemers uit binnen- en buitenland naar dat overbevolkte Amsterdam.”

watercanicross-2

PS: Jullie vragen je vast af waarom het even stil was. Nou, dat kan ik jullie vertellen. Ik ben samen met Jack Egbers van http://www.challenge-accepted.nl/ erg druk geweest met met m’n nieuwe bedrijfsnaam en logo, die veel beter passen bij m’n huidige passies. Deze zoektocht is bijna ten einde. Dank voor de suggestie van laatst Elja Looijestein, maar de keuze is op een andere naam gevallen..Binnenkort veel meer hierover!

Reacties