Uitgelaten worden door je eigen hond, en dat in moordend tempo. Dat kon afgelopen weekend in een afgelegen Tsjechisch landschap. Sfeerverslag van het EK canicross en bikejøring door de ogen van de Nederlandse teamleider Renata Remijnse. Deel 2: Stress voor de groepsstart en (on)fortuin voor onze landgenoten.

Goed, het was dus koud. Temperaturen waar we in Nederland met de mooie nazomer nog lang niet aan gewend waren. En ja, de luxe van thuis was er niet. Je behoefte doen moest in cabines en douchen gebeurde volgens de Wim Hof-methode….,,Er was maar beperkt warm water. Het gros van de atleten heeft koud gedoucht en is die dag (in de aanloop naar de wedstrijden, PB) niet meer warm geworden.”

Zo ziet 'verkleumd' eruit

Zo ziet ‘verkleumd’ eruit

Volgens Remijnse was het event voor het overige uitstekend georganiseerd. ,,Maaltijden werden in een nabijgelegen hotel verzorgd in plaats van in een tent, zoals in Schotland vorig jaar. Er was een speciale ruimte voor de fietsen en je kon de accu’s voor de gsm’s opladen. Voor canicrossbegrippen eigenlijk heel luxe.”

Oppeppers

De rol van Remijnse was die van ‘regeltante’. Vergaderen met de leiders van andere landen, jasjes voor de deelnemers regelen, informatie over de veterinaire controle verzamelen, klachten aanhoren en haar team inspireren, mentaal oppeppers geven. Het te veel aan spanning wegnemen. Dat was -als je even verder leest- hard nodig. Lang niet iedereen kwam voor een medaille. Ervaring opdoen was voor menigeen het belangrijkst. Zo was niet alleen het olympische gevoel aanwezig, maar ook de olympische gedachte…Het was volgens Remijnse genieten met een grote G. Maar als je dan op de eerste wedstrijddag tien minuten lang in het startvak staat te trappelen van ongeduld met naast je een hond die zo niet nog zenuwachtiger is, en hulp van een zogeheten handler om hem of haar in bedwang te houden niet is toegestaan, is het toch wel even wennen…,,Als er maar niks gebeurt”, was de gedachte die bijna als een mantra door de hoofden spookte.

Honden in het startvak vlak voor de massastart

Honden in het startvak vlak voor de massastart

Na de groepsstart zit het veld nog dicht op elkaar

Na de groepsstart zit het veld nog dicht op elkaar

Stress

De massastart op dag 2 zorgde voor nog meer stress. ,,Sommige deelnemers stonden jankend in het bos. Ze moesten even een plekje voor zichzelf hebben en vroegen zich af: waar ben ik aan begonnen?” Dat de groepsstart voor bibbers in de knieën zorgde, begrijpt Remijnse al te goed. ,,Daar sta je dan opeens in zo’n imposante arena met allemaal joelende honden om je heen. Sommigen zijn zo sterk…En bijna net zo zwaar als de dames zelf, als je uitgaat van een gemiddeld gewicht van 50-55 kilo. Je moet echt je hakken in het zand zetten. Want als de hond eenmaal van wal steekt, gaat ie zo met je aan de haal.” Alleen die gedachte al had voor slapeloze gedachtes gezorgd. Er als een berg tegenop zien, sloeg nu niet alleen op de zware hellingen, maar zeker ook op dit ‘hond-sleept-baasje-mee-scenario’. Beleef die spanning mee in onderstaande video!

Maar had de spanning een verlammende werking op de prestaties? Welnee. Veel deelnemers deden het prima, en waren trots op de neergezette tijd en hun trouwe huisdier. Maar tegen het Oost-Europese geweld viel niet veel te beginnen. Het loodzware parcours zorgde voor een ware lijdensweg.

Lijden met een lange IJ

Lijden met een lange IJ

Uiteindelijk werden vijf medailles behaald; precies de oogst waarop was gerekend. Een gezin uit Wijk bij Duurstede zorgde voor het gros van het binnengesleepte eremetaal. Carlien Harms en partner Klaas Ouwehand haalden na veel blessureleed (Klaas lag dit jaar na een harde val nog in het ziekenhuis met een scheur in het schouderblad) een bronzen plak bij het bikejøren. Nog beter deed dochter Hester het. Zij pakte de enige gouden medaille namens Nederland.

Zo lag Klaas Ouwehand er eerder dit jaar nog bij

Zo lag Klaas Ouwehand er eerder dit jaar nog bij

Klaas in betere tijden. Hij pakt na blessureleed brons op het EK bikejøring

Klaas in betere tijden. Hij pakt na veel blessureleed brons op het EK bikejøring

Bizar

Voor een enkeling overheerste een dubbel gevoel. Marianne Hazeleger, bijvoorbeeld, had er flink de pee in. Op dag 1 werd ze door de Tsjechische starters vastgehouden toen ze in principe weg mocht. Het gevolg: 15 seconden vertraging maar erger: haar hond Jelle die een stuk minder trok. De massastart verliep nog vreemder. Terwijl nog 5 minuten te gaan was, telde de speaker plots af. Marianne was volledig verrast en probeerde snel aan te pikken. Tevergeefs. Meerdere vrouwen waren door de te snelle start compleet verstrikt geraakt in het startlint. Daardoor moest ook Marianne in de ankers. Haar hond Jelle was kennelijk van slag, want zijn tuig zat prompt omgedraaid om zijn nek. ,,Waarschijnlijk had hij in de extra pauze een pirouette gemaakt”, schrijft ze op haar Facebookpagina. Ze moest het doen met de meest ongelukkige plek die er bestaat: de 4e, nèt naast het podium.

Zo kwam ze over de finish: https://www.facebook.com/tabrouck/videos/10210844693098403/?pnref=story

Tot zover het sfeerverslag vanuit Tsjechisch niemandsland. Maarrrr, ik heb nog een klein toetje…Hoe die eruit ziet en hoe die smaakt, zie je eerdaags op deze site. Stay tuned! 

 

 

Reacties