Voor sommigen was het gewoon ‘een wedstrijd’, voor anderen een mooie voorbereiding op het naderende sledehondenseizoen in de sneeuw (als er tenminste genoeg ligt) en voor weer een ander de uitgelezen kans om ondanks enorme angst voor honden toch te genieten…Welkom bij de Kivo Kempentrail.

Deze tweedaagse sledehondenwedstrijden, gehouden in het Brabantse Veldhoven, zijn een begrip in de Benelux. De 160 starts en ruim 1000 honden die worden ingezet zijn alleszeggend. En nu het om ons heen steeds minder winter is (en veel wedstrijden zijn afgelast) wordt de status eerder groter dan kleiner. Maar toch, voor wie het plaatje van de poolhonden in de vrieskou kent, blijft het een gek gezicht: husky’s die een kar voorttrekken in de bossen. Bij nota bene 15 graden…Het was toch echt zo afgelopen weekend.

Deelnemer is met zijn honden zojuist de bocht om gedoken

Deelnemer is met zijn honden zojuist de bocht om gedoken

Haw en Gee

Het plezier is er deze zaterdagochtend niet minder om. De stilte in het bos, gestoken in de prachtigste herfstkleuren, wordt elke minuut onderbroken. Dan zie je in de verte viervoeters opdoemen. Plotseling, want het is wat heiig weer. Bijna als galopperende paarden komen de honden aangespurt, soms met 8 voor een kar. Vooral hun baasjes hoor je, de zogeheten mushers. ‘Haw’ en ‘Gee’ klinkt het dan, internationale termen om de honden naar links of rechts te sturen.

Na een paar seconden is het weer stil en keert het zondagsgevoel (ook al is het dan zaterdag) terug. Bijna altijd dan, want soms komt er pardoes een kink in de kabel. Dan zitten de lijnen in de knoop, of heeft een boom net iets meer aantrekkingskracht. Om nog maar te zwijgen van andere honden…

Wil je voelen het is om op een kar achter de honden aan te racen, en ervaren hoeveel concentratie wel niet vereist is? Kijk dan dit filmpje, gemaakt met een go pro. In het spoor van Arie Verschoor.

Eenmaal over de finish zien de honden er bekaf uit. Ook die van Arie Verschoor, die jonge honden als leidhond (die voorop lopen) heeft uitgeprobeerd. Het weer was zwaar. In de sneeuw voelen ze zich veel meer thuis. Zoals eerder dit jaar in Noorwegen, waar ik Arie opzocht op het open Noors kampioenschap en de honden onder echt winterse omstandigheden – bij flinke sneeuwval en -5 – werkten.

Met de rem erop

Arie gooit zijn pupillen vlees in de bek. ,,Als beloning voor de fantastische prestatie die ze, ondanks een paar haperingen, hebben geleverd.” Hap, slik en weg is de traktatie. Nee, het weer is niet ideaal, moet ook Arie toegeven. ,,Bij -20 graden schudden ze een keer en ‘zeggen’ ze: lekker weertje, hè? Nu moet je met je verstand racen. Met mijn 40 jaar ervaring moet dat wel lukken”, glimlacht hij. ,,Er zit zo veel vermogen in…Dat wil je er het liefst uithalen.” Maar dat gaat vandaag dus met de rem erop. Letterlijk en figuurlijk. Leerzaam was het hoe dan ook. ,,Omdat het seizoen pas echt in januari gaat beginnen, kunnen we nu mooi de jonge honden testen. Hoe gaan ze om met spanning bijvoorbeeld? Want bij zo’n wedstrijd zit er veel druk op de jongens, hoor.”

De temperatuur is ook iets dat de organisatie bezig houdt. Continu wordt die gemeten, alsook de luchtvochtigheid (die ook hoog is). Als het veel warmer wordt, hoeven de honden in plaats van 4,5 maar een dikke 2 kilometer te lopen. ,,De racemarshall en dierenarts controleren de dieren na de finish. Het welzijn van de honden staat voorop. Ze moeten niet oververhit raken. Honden raken hun warmte immers maar moeilijk kwijt”, zegt organisator Stefan Donker. Gelukkig heeft de zon in de bossen niet zo veel te zeggen, en hoeft het niet zover te komen dat de trail wordt ingekort.

Toeschouwers

Publiek is er niet in groten getale. Op de stake-out, waar de deelnemers met hun caravan, camper, of bus hun bivak hebben opgeslagen, zie je nauwelijks toeschouwers. Met hun fiets aan de hand vallen Bart en Marijke Huijbregts uit Veldhoven wel op. ,,Ik ben eigenlijk hartstikke bang voor honden”, biecht Marijke meteen op. ,,Die angst is nu niet weg, maar ik weet dat ze aangelijnd zijn. Ik kan vrij rondlopen, de beesten zitten toch aan een touwtje..” En zo kon ze stiekem zelfs genieten. ,,Morgen (zondag, PB) zijn we er zelfs om 9.00 uur. We hebben ons laten vertellen dat er dan een 8-span vertrekt…” Voor haar man kunnen de dieren niet groot genoeg zijn. ,,Spectaculair vind ik het. Honden die af en toe uit de band springen, en een andere kant op gaan. Het vergt veel concentratie van de mannen die achter die kar staan.”

Meneer en mevrouw Huijbregts genieten van het hondenspektakel

Meneer en mevrouw Huijbregts genieten van het hondenspektakel

Bij-onderdelen

Zij zien behalve veel karren en husky’s, ook allerlei andere hondensporten voorbij komen. Lopend (canicross), mountainbikend (bikejøring) en steppend (scooter) wordt er ook geracet.

Maar het zijn volgens canicrosser Marianne Hazeleger toch bij-onderdelen. ,,Het zou leuk zijn als de canicross-races iets meer bezet zouden zijn. Er zijn nu veel sledehonden en karretjes die je bijna elk moment omver rijden”, zegt ze met een knipoog. ,,Probleem is dat canicrossers geen camper of caravan hebben om hier te overnachten. En je moet twee dagen meedoen om in de prijzen te kunnen vallen. Wij zijn toch meer dagjesmensen.”

Ander verschil is de benadering van het event. ,,Voor de mushers en de sledehonden is dit de eerste wedstrijd van het seizoen. Ze komen uit een zomer waarin ze niks hebben gedaan en de honden liggen met hun dikke vacht te smelten in de zon. Ze zijn wildenthousiast, maar nog niet in vorm. Het is een trainingswedstrijd. Voor ons gaat het seizoen gewoon door. Het EK is al geweest en dit is gewoon een wedstrijd.”

Deze blog kwam tot stand met medewerking van Robert Kersbergen. Hij heeft de meeste foto’s geleverd. Zie meer van zijn werk op http://robertkersbergen.nl/ Een filmpje van het event volgt nog. Niet voor niets hebben we behalve foto’s ook video-opnamen gemaakt! 

Reacties